กำนหดการวันนี้คือไปทำงานเป็นปกติ แต่จะเด้งตอน 4 โมง เพื่อรีบกลับมาเตรียมตัวไปญี่ปุ่น แอบดีใจเล็กน้อยว่า ในที่สุดก็ได้ไปแล้วว้อย หลังจากต้องผ่านอะไรๆ มามากมาย ไม่เว้นแม้แต่โดนขู่ว่า เนี่ย ถ้าเกิดปฏิวัติ แล้วเค้าปิดประเทศขึ้นมา ห้ามคนเข้าออก จะทำยังงัย เฮ้ย ! ! !

แต่ก็ไม่มีอะไรร้ายแรกเกิดขึ้น ได้ไปสมใจอยาก

นั่งทำงานไป แบบขาดสติเล็กน้อย แหม คนมันตื่นเต้น ก็พยายามเคลียร์งานมาประมาณอาทิตย์กว่า เพราะเราเป็นคนดูเรื่องประชุมบอร์ดและจ่ายปันผล ถ้าหลุดไป ซวยทั้งก๊กแน่ๆ เลยจัดการทำแผ่นฝากงาน (อิอิ) ใบบะเลิ้ม แปะไว้ตรงที่บอร์ดข่าวสาร แบบว่า อย่าลืมตามงานให้หนูนะเค๊อะ

3 โมงเล็กน้อย โดนทั้งพี่ลัทและพี่พันไซโคว่า ยังไม่ไปอีกเหรอ เดี๋ยวเตรียมตัวไม่ทันนะ เลยเอาวะ เด้งเลย เจ้านายเป็นใจ

กลับถึงบ้าน 4 โมงนิดๆ เหนื่อยมาก สงสัยคงตื่นเต้น ไม่ได้ขึ้นเครื่องบินมานาน อยากนอนซักงีบ แต่กลัวนอนแล้วตื่นไม่ทัน เลยแหกขี้ตานั่งจัดของ (อีกแล้ว รื้อออกมาจัดใหม่) ไปเรื่อยๆ

ว่าจะออกจากบ้านตอน 3 ทุ่มนิดๆ แต่เนื่องจากว่าน้องชายตัวดี มันบอกจะให้ยืมเมมโมรี่สติ๊ก แต่เสือกไม่ไปเอาให้ ให้เเวะไปเอาเองที่เซียร์รังสิต กรรม เลยต้องออกเร็ว ออกจากบ้านไปตอน 2 ทุ่มเกืยบเเป๊ะ ไม่รู้จะรีบออกไปทำมนะแม่ เค้ากลัวเราไปเช็คอินไม่ทัน กรรม

น้องแนน จอมจุ้น อยากไปเห็นเครื่องบิน เลยขอไปส่งด้วย สรุปมีคณะเดินทางมา 4 คน แม่ ชิง ยี่โกว และแนน

เอาเมมโมรี่สติ๊กเสร็จ สองทุ่มครึ่ง เหอๆ ถึงสนามบินสองทุ่ม 40 แน่ๆ แล้วก็จริง มาตั่งแต่ไก่โห่ ก่อนสามทุ่มนิดๆ เลยแก้เครียดโดยการโทรไปไซโคเพื่อนร่วมทีม (อาจจะใช้ชื่อว่า สาวกะเหรี่ยง เป็นบางครั้ง) ว่า เฮ้ย รถติดป่าววะ ปรากฎว่าแอนมันยังไม่ได้ออกจากบ้าน ส่วนส้มออกมาแล้ว แหะๆ กรูถึงแล้วเฟ้ย ช่วยมาอยู่เป็นเพื่อนหน่อย

ก่อนจะไป ดันได้รับโทรศัทพ์จากพี่ลัทพี่พัน ว่าน้องชิงจะไปเที่ยว ทักษิณเลยขอเว้ณวรรคทางการเมืองเลย เหอๆ ไม่สนเฟ้ย จะไปอยู่แล้ว จะทำไรก็ทำไปเถอะ ขอให้เครื่องออกจากดอนเมืองไปก่อน

สามทุ่มนิดๆ ส้มมาถึง พร้อมกัยพัดอาคานิชิสีเงินสดใส เห็นกระเป๋ามันแล้วก็อึ้ง ใบเล็กจัง เหอๆ ของเราใบโคตรใหญ่ ยัดแนนเข้าไปได้เลย มิน่า ทั้งส้มทั้งแอนถึงบ่นว่า กระเป๋าใหญ่ไม่พอใส่ของ เราก็แบบ ขอเราพอดีน๊า เหลือด้วย เลยยัดบ้ายัดบออะไรมาไม่รู้เยอะจัด หนักเกืยบ 18 โลได้

เกืยบจะสี่ทุ่ม แอนก็มาถึง เย้ๆ ได้เชคอินแล้วว้อย จะไปแล้ว จริงๆ เครื่องออกเที่ยงคืน เชคอิน 4 ทุ่มก็น่าจะโอเค แต่มันไม่โอเคอ่ะเดะ เพราะมันเป็นเครื่องมาจากอินเดีย แล้วมาเวีย (via) ที่ไทย เครื่องเลยค่อนข้างจะเต็มมาแล้ว พอเชคอินช้า ที่นั่งด้วยกันเลยไม่มี ต้องนั่งแยก ฮือๆ เอาวะ ขอให้ได้ไป

สี่ทุ่มนิดๆ แม่ดิฉันเอาอีกแล้ว แบบว่า เข้าเกทเถอะ เดี๋ยวถ้าข้างในคนเยอะ มันจะช้า เอาวะ บ้าจี้ เข้าไปตั่งแต่ 4 ทุ่มนิดๆ (จริงๆ ที่แม่รีบให้เข้า คงเพราะเธออยากกลับบ้านไปนอนแหละ ฮา) ก่อนเข้าไปก็จ่ายค่าภาษีสนามบิน 500 บาท แม่อุปถัมธ์ เพราะดิชั้นไม่มีเงินไทยติดตัวเลยซักกะบาท

เข้าไป ก็กรอกเอกสารขาออก แล้วก็เชคเอกสาร ปรากฏว่า 15 นาที เสร็จว้อย เหอๆ หลอกลวงที่สุด ที่หลังจะไม่รีบไปอีกแล้ว ไม่มีอะไรทำ เลยเอาวะ ไปนั่งรอตรงเกทละกัน ไฟล์ตไปญี่ปุ่นเยอะแยะ อย่างน้อยก็ได้ไปเล็งหนุ่ม 55 อุบาทย์ตัวเองที่สุด

ก่อนเข้าเกท ก็ต้องให้เค้าตรวจอาวุธ ตอนเดินผ่าน มันดังว้อย เหอๆ สงสัยเพราะว่าใส่สร้อยแน่ๆ จริงๆ มันต้องถอด แต่ลืม พวกแหวน ข้อมือ ก็ถอดออกหมด ลืมสร้อยเนี่ยแหละ กรรม

ผ่านโพรเซสต่างๆ เข้ามา ก็ยังไม่ 5 ทุ่มอยู่ดี กรูอยากไปแล้ว ขึ้นเครื่องทีเถอะ (เหตุผลจริงๆ คือหนุ่มไม่ค่อยหล่อ เหอๆ) นั่งรอ ร๊อ รอ จนแอนกะส้มทนไม่ไหว เดินไปหาอะไรกินกัน 2 คน พวกเอ๋งไปเถอะ ตื่นเต้น ไม่หิวเฟ้ย (จริงๆ คือไม่มีเงินไทยติดตัว)

กว่าจะได้ขึ้นเครื่องก็เกืยบเที่ยงคืน ง่วงนอนมาก ตอนนั่งในเครื่องได้นั่งข้างคนไทย ข้างซ้าย และอินเดียข้างขวา ส้มนั่งไปข้างหลังเบาะนึง ส่วนแอนนั่งแถวเดียวกันถัดจาคนไทย

แอร์อินเดียห่วยมาก แต่ถูก แบบว่า แม่ง ไม่มีผ้าห่มให้กรูเว้ย พอเดินไปขอ ก็บอกจะเอามาให้ แม่ง แล้วเดินหายไปเลย เลยไปโวยวายกะแอร์อีกคน แม่งก็ทำหน้าเชิดๆ บอกว่า คนนั้นไปเอาให้อยู่ ให้รอ รอพ่อเมิงเดะ สรุปทั้งคืน ไม่มีผ้าห่มนอน ต้องเอาเสื้อมาห่ม อนาถมาก แนะนำเลย ถ้าไม่จนสุดใจแบบเลย เสียเพิ่มอีก 5000 บาท ไปสายการบินอื่นเถอะ

เมาท์อีก แอร์แม่ง แก่และอ้วน แบบว่า นี่เหรอวะ แอร์ หน้าแบบอายุ 30 กว่าปลายๆ น้ำหนักประมาณ 70 แต่สูงไม่ถึง 160 ฮิปโปเหี้ยๆ ! ! พวกสจ๊วตก็นะ สูง 175 แต่เอวแม่งคงใกล้ 36 นิ้ว หน้าก็แบบ หงิกงอ ไม่ไหวหว่ะ เลยคิดไปถึงคนที่ชอบว่าแอร์การบินไทย เหอๆ อย่างน้อยแอร์การบินไทยก็ไม่อ้วนและดำขนาดนี้ ไม่ไหวหว่ะ โละทีเถอะ

จากไฟล์ตที่หนาวเหน้บมาทั้งคืน นอนหลับๆ ตื่นๆ มาตลอด นอนได้ไม่ถึง 2 ชั่วโมงเต็มที่ อาหารเช้าสุดอ๊วก บอกได้คำเดียว แม่ง ไม่อร่อยเลย มีออมเล็ต หมูบดมันฝรั่งทอด โยเกิร์ตที่แสนจะไม่อร่อย น้ำส้มขวดละ 3 บาทบ้านเรา และผลไม้เน่าๆ แต่ก็แอบเงินเนย แยม และครัวซองไปกินที่ญี่ปุ่น (แยมและครัวซองของเมืองไทย) กันตาย

เม้าท์อีก พวกป้าๆ คนไทยที่นั่งไปด้วยกัน มีคนนึงน่ารำคาญมากๆ เลย แม่ง พูดอยู่ได้ เสียงก็ดัง ไม่เกรงใจคนข้างๆ บ้างเรอะ ไม่ใช่รถเมย์นะเฟ้ย เพี้ยง ขอให้ไม่เจอกันอีกเลยที่ญี่ปุ่นทีเถอะ

 

 

 

 

Credit :: น้องส้มจ้า

 

รูปตรงที่ขายของหน้าคอน ที่ マリンメッセ福岡

 

 

แถวทางเข้าของ マリンメッセ福岡

 

 

 

บรรยากาศคอนเสิร์ต マリンメッセ福岡

 

 

แถวทางเข้า 石川県産業展示館　４号館

 

 

 

บรรยากาศคอนเสิร์ต 石川県産業展示館　４号館

 

 

 

ปล. ส่วนของนาโงย่า ต้องลองถามแอนดูอ่ะ ได้ข่าวว่าไม่ได้ถ่ายไว้เลย ไม่รู้ว่าแอนถ่ายไว้ป่าว